Gewoon zomaar een blogje over mijn vrouw, ze leest het toch nooit.

Gewoon omdat je er altijd voor mij bent.

Gewoon omdat je altijd naast mij staat, als ik verdrietig ben of het even niet meer zie zitten, of dat ik weer eens door het slijk ben gehaald op een site waar de andere schrijvers/sters die de intentie van het geschreven stuk niet willen of kunnen begrijpen, ik voel mij dan ontzettend onzeker.

Gewoon is het dan voor jou dat jij zegt dat het mooi geschreven is, gewoon is het dan dat het mijn eigen woorden zijn en dat er hielenlikkers zijn die het altijd met de sterkste meute eens zijn. Als ik mij geboycot voel, dan ben jij degene die mij de relatieve kortzichtigheid van die zogenaamde slimme mensen in laat zien. Ze hebben een mening net als ik en laten merken dat mijn mening bij de lagere klasse hoort. Dat noemt zij hielenlikkers. Ik lees dan diverse stukken terug van diezelfde hielenlikkers en verrek zij heeft nog gelijk ook.

En dan maakt zij mij weer sterker mee. Gewoon omdat ik zoveel van haar houd dat ik door het vuur ga voor haar, maar ik sta al in vuur en vlam dus ik hoef niet door het vuur voor haar, zij loopt er zelf wel doorheen en pakt mijn hand om de angst voor het vuur niet te voelen. Wij zijn aaneen geplakt als een stelletje postzegels. Gewoon omdat wij soulmates zijn.

Gewoon een vrouw die hard werkt, altijd haar best doet voor haar medemens, ik hoor haar zelden of nooit klagen over de pijn die zij heeft als zij met vochtig weer haast niet kan lopen van de pijn. Artrose in het hele systeem en au dat doet zeer. Het is geen reuma maar valt wel onder die groep (?) Ik kan haar verwarmen met een warmtekussen, een deken over haar heen, een lekker bakkie thee en de rust van een heerlijke film. Zo lekker samen op de bank nog steeds elkanders hand vasthoudend, alsof ze nooit van mij weg kan gaan.

De realiteit is anders.

We hebben het er over gehad, haar familie is niet blij met haar ( zij is nou eenmaal een ouwe hippie met een hoge opleiding en altijd overdwars gebakken en nog een halfzus ook van een heel stel half zussen en broers die overal en nergens wonen, dus contact, nee niet echt) Ik had een familie, maar die gaan achter elkaar dood, dus haar verdriet is niet alleen de mijne.

“Ik dacht er een familie bij te krijgen met ons trouwen, maar ik heb er verdorie al drie weg moeten dragen!” Ja liefste dat weet ik, maar dat is niet mijn schuld. Je bent gek met dat beetje familie dat ik nog heb, dat stemt mij gelukkig. Kan ik je toch iets geven dat je geluk brengt. De lach van een stelletje limoentjes in de familie die kunnen lachen om alles wat er in en om ons leven gebeurt en jij weet dat dit nooit altijd leuke dingen zijn. Liefde is vaak zo soms onuitgesproken, liefde is een vreemd ding; De keren dat wij ruzie hebben dan is het na 10 minuten al uitgesproken omdat wij weten dat er nooit een morgen zou kunnen zijn voor een van ons. Je bent allemaal een mens van een minuut.

Daarom geniet ik nog elke dag van jou, elke dag is een feest met of zonder goede bui, je bent er, jouw aanwezigheid is altijd voelend en horende, Een dag niet tegen elkaar zeggen :”ik hou van je is de andere dag dubbel inhalen, maar gelukkig gebeurt dat niet vaak. Ja als je doodziek van de griep ligt en dan nog is het “Ik hou van jou”

En met Ronald Giphart kan ik uit de grond van mijn hart zeggen

“Ik ook van jou”

Dit was mijn eerste boek, het gaat nog steeds over Charley onze kater die dit huishouden gewoon mesjogge maakt met zijn taalgebruik en dit verwerkt in een boek, deel twee is hard aan publicatie toe, al moet ik toegeven dat ik er toch weer niet erg lekker vanaf kom. Maar dat is Charley. Dat dit boek in 2007 gelanceerd werd was een uitloper door het verdriet dat ik had na het verlies van mijn broer en zus in twee jaar tijd. In die tijd schreef ik een dikke gedichenbundel vol en bedacht toen dat op een eigen website die wij toen in bezit hadden dat de kat ook wel eens mocht schrijven. Dat werden aparte verhalen, met gevolg dat hij meer fans kreeg dan ik met mijn hersenspinsels.

Zijn manier van schrijven is niet het standaard, gewoon lekker maf en bekeken vanuit de wereld van het dier. Ik kruip als het ware in de kat en laat hem praten, mezelf zeker niet sparend, want eerlijkheid is in mijn  ogen een heilig en groot goed. De wereld is al één grote leugen. En ik wil die wereld niet zijn. Charley ook niet, maar in zijn boeken is overdrijven ook een kwaal hoor dat kan ik je verzekeren, gelukkig is het te lezen voor jong en oud. Want wat is een boek zonder sex, gevloek en zonder drugs? Nog leuker dan anders, geloof mij maar en geloof anders de mensen maar die het boek met alle plezier al een paar keer herlezen hebben. Deel twee is bijna af dus ik blijf mijn best doen voor die ouwe knakker die mijn vrouw en mij nog elke dag een lach ontlokken door zijn grijzende kanis.

Deze gedichtenbundel die als tweede boek van mij op de markt kwam was een uitzoekerij tussen de bijna 3500 gedichten die ik ondertussen aan het schrijven ben en still counting. Maar het resultaat mag er zijn. Soms vraag ik mijzelf nog steeds af, waar haal ik al die dingen vandaan? Nou omdat ik nogal vaak met mijn fototoestel rondsjouw en overal wel een verhaaltje in zie, komt er al vaak een gedicht uit wanneer ik in de bossen loop te fotograveren en zie hoe de natuur zijn beloop neemt en hoe de mens het verpest met vervuiling, ontbossing enz. In dit boek staan werkelijk gedichten die op een ieder kan slaan, op welke stemming je ook tuned, er staat geheid iets in dat je kan helpen verder te gaan met je bui. Een gedicht is voor mij een klein verhaaltje in een verhaaltje, ik schrijf over dingen die iedereen kan overkomen. Het is een stijl die anders is dan anderen, maar ach ben ik ooit normaal geweest. ENNE OOIT EEN NORMAAL MENS ONTMOET???? BEVIEL HET???

Dit is een korte verhalenboek,mijn derde alweer. Dit boek bestaat uit ongeveer 34 korte verhalen, maar allemaal met een goed begin en een verrassend einde. Het is fictie en non fictie door elkaar. De verhalen van vrouwlief en mij zijn totaal de waarheid en niets dan de waarheid. Zo zijn wij en zo leven wij, als er maar wat te lachen valt, al moet ik zeggen dat we de afgelopen jaren weinig hebben gelachen, we zijn nu onze schade wel weer aan het inhalen. De moeite van het lezen waard, temeer daar men zich tijdens het lezen afvraagt “Het zal je maar gebeuren!” Nee het zal je maar niet gebeuren, het zijn maar verhalen, mijn eigen ervaringen een beetje gerecycled en een beetje aangedikt, wat fantasiesaus eroverheen voor de smaak en het afmakende met een verrassende clou, omdat men vaak midden in het verhaal al zit te denken “waar gaat dit heen”, Door de reacties van lezers weet ik dat ik daar goed in geslaagd ben, maar ik wilde beter dus heb ik een deel twee gemaakt. Met nog betere verhalen ( denk ik zelf) met nog meer spanning, nog meer humor, nog meer fantasie, nog meer lekker leesvoer voor hen die van een gezellig boek houden voor de komende donkere dagen.

En alles voor het goede doel, laten we dat vooral niet vergeten. Mijn streven blijft gewoon hetzelfde,Alleen geen bonus, geen strijkstokken, maar gewoon zij die het nodig hebben krijgen de recettes van de boeken die verkocht zijn en ( gelukkig) nog besteld worden. Inmiddels zijn ze al verkrijgbaar bij Bol.Com bij de Bruna zaken, bij veel internetwinkels en bij veel gerenomeerde boekwinkels.

Leuk hé die foto’s, met dank aan Karin van de Zeeuwseleeuwtjes die mij de tip gaf….Dank Karin…

SORRY

kun je mij vergeven
omdat ik te laat was
met te waarschuwen
dat ik zo nodig moest
en in de gang
heb geplast?

kun je mij vergeven
dat ik zal leren om mijn
best te doen
zodat je niet steeds
je hand op hoeft te lichten
of te gooien
met een schoen?

kun je mij vergeven
dat ik nog niet groter ben
omdat ik als puppy
nog zoveel moet leren
en nog niet alles van
de mensenwereld ken?

kun jij dan vergeten
wat ik heb gedaan
want als jij vergeet
voor alle fouten die ik maak
vergeef ik jou echt
en krijg je eerllijke liefde terug
dat is een betere smaak
dan al dat gescheld en gedoe

kun jij dan vergeten
dat ik jouw vergeef
al die klappen’
die ik kreeg
vergeet ik en
vergeef ik jou
doe jij dit dan ook gauw?
©

Ze is pas 24 als ze te horen krijgt dat zij schildklierkanker heeft. Wat was dat nou? Op die leeftijd? Rot op zeg witjas, ben je wel goed bij je kanis? Ik, die de hele wereld overwin met mijn werk als DJ in de Soos en mijn werk op kantoor, de frivole versierster die iedereen naar de hand kan zetten? Rot op vent die wens je geen Kanker toe.

Maar aan de witte tafel in het ziekenhuis tegenover de co-assistent die het grote nieuws mag vertellen dat zij nog eens geopereerd moet worden, omdat de bijschildklieren ook al aangetast zijn, moet een tweede operatie wel op korte termijn een besluit krijgen anders was het te laat. Dan zou er meer kans op uitzaaien zijn dan de 20 procent die zij nu nog heeft.

“Dan ga ik maar voor die 20 procent!” gooit zij er vol protest uit. Ongeloof is haar deel en de tranen verdringen zich achter haar sigaret die de assistent haar aangeboden heeft (dit vind ze al raar) . “En wat is mijn voorland als ik mij niet meer laat opereren?”

“Dan gaan die 20 procent zeer snel naar beneden, je moet weten dat je schildklier alles regelt in je lichaam en we hebben de schildklier er al uitgehaald, maar de bijschildklier kan altijd nog cellen bevatten die andere organen besmetten en dan is het snel gedaan met jou.”

Zijn hoofd is rood en het zweet staat op zijn onderlip. Dit soort berichten horen nou eenmaal bij je opleiding maar liever had hij gehoord van zijn supervisor dat hij het op zich nam maar die liet hem duidelijk merken dat ook dit bij het arts zijn hoorde. Nou dat was lekker dan. Een jonge vrouw van 24 die je zomaar haar doodvonnis mag vertellen of een alternatief van een toekomst die alleen maar bijverschijnselen geven waar zij momenteel niet op zit te wachten.

Baardgroei, sneller in de overgang geen kinderen meer kunnen krijgen. Tijdens de bestraling die haar aangeboden zou worden bij een tweede operatie zou zij in het Academisch Medische Centrum voor vijf jaar onder behandeling gaan en daar met pure radio actief jodium de dood aanvechten die zo snel haar leven binnen was gekropen. De ijzigheid en de nuchterheid van de jonge vrouw verbaast hem en brengt hem een beetje in verlegenheid. “Snapt u wat ik nou bedoel?”

“Ja natuurlijk, snij maar, die drain van de eerste operatie zit toch nog in mijn keel dus maak de tafel maar gereed. Moet eerst even mijn vriendin bellen, dan mag zij het de familie wel vertellen, zij is tenslotte verpleegkundige dus die eer is aan haar. Ik kan mijn moeder niet weer blij maken dat er nog een kind van haar kanker heeft’, haar toon is opstandig en rebels. Eerlijk gezegd dringt het hele plaatje niet tot haar door, of wil ze het niet zien. “Is er nog een in de familie met kanker dan?”

“Ja mijn ene broer is met tong kanker al vanaf zijn geboorte in het Anthonie van Leeuwenhoekziekenhuis onder behandeling, ik weet niet beter hij heeft nog maar een klein stukje tong en zodra het weer aangroeit snijden ze het weg!” Haar toon klinkt nu onverschillig en zij lurkt aan de haar aangeboden koffie en neemt en trek van haar sigaret.

“Nou dan ga ik alles maar in orde maken voor de tweede operatie en ondertussen krijg je wel je eerste bestraling hier in Den Haag in het Bronovo ziekenhuis, maar dat hoor je wel van de verpleging.” Hij staat op en geeft haar een stevige hand met de mededeling “mocht je nog vragen hebben dan hoor ik dat wel via het afdelingshoofd oké?” Zij kan niets meer zeggen en knikt alleen maar.

De deur valt dicht achter de co-assistent en zij gooit het kopje stuk tegen de wand. Woest drukt zij haar sigaret uit en loopt dan naar de scherven van het lege kopje om die op te rapen. Ze huilt en merkt niet dat de deur opengaat. “Alles goed hier?”, vraagt een verpleegster die de klap van het stukgegooide kopje heeft gehoord.
“Ja hoor alles goed hier, helemaal jofel zo te zeggen, geen klachten.

Gewoon doorgaan met ademhalen voor zover het nog kan!” De verpleegster ziet haar tranen en vraagt wat de dokter haar vertelt heeft. Zij vertelt het hele verhaal en dan ineens begint ze met lange uithalen te snikken alsof ze nooit meer kan stoppen. De verpleegster pakt haar beet en drukt haar tegen zich aan.

“Kom even mee naar de keuken, straks is het bezoekuur en dan loopt de gang vol met mensen,” bied dc zuster haar aan. Zij loopt gewillig mee en snikt nog steeds. In de keuken aangekomen, zitten er nog wat verpleegsters en die hadden al het nieuws van de dokter gehoord. Medelijdend kijken zij haar aan.

“Hé hallo ik ben nog niet dood hoor!’ flapt zij eruit. Zij moet ineens door haar tranen heen lachen en het ijs inde keuken ontdooit.
“Wanneer moet ik naar het Bronovo?”
“Zo snel mogelijk, maar je gaat lekker met een taxi,”spreekt nu de hoofdzuster die al die tijd haar mond heeft gehouden en de anamnese van die jonge vrouw zit te lezen.

“Mag ik dan even langs het Westeindeziekenhuis met die taxi?”
“Hoezo, waarom dan,”vraagt de hoofdzuster.
“Nou mijn jongste zus is opgenomen, die staat op het punt te bevallen en mijn oudste zus ligt op dezelfde zaal aan de andere kant bij te komen van een miskraam, ik wil ze gewoon even gedag zeggen.”
“Ja maar als je die bestraling hebt gehad mag je niet bij hen komen hoor, wel achter het glas blijven.”

Na de eerste bestraling in het Bronovo ziekenhuis gaan zij richting Westeinde. In de lange gangen komt zij eindelijk bij de baby afdeling, speciaal wordt voor haar een uitzondering gemaakt dat zij buiten het bezoekuur even mag zwaaien naar twee zussen waarvan de een ligt te rusten vóór de bevalling wordt ingezet en de ander nog aan het bijkomen is van de operatie die men haar had laten ondergaan na diverse miskramen. Hoe droevig kan zoiets zijn, de jongste en de oudste recht tegenover elkaar liggend, de een verliest een zoon die zij zo graag had gewild en de ander zal wachten op het nieuwe leven dat een zoon gaat worden.

Daar achter glas staat een 24jarige kankerpatiënte te zwaaien naar hen die het leven krijgen en ook weer af moeten geven.
Als zij naar haar jongste zus kijkt ziet zij een stralende blik van een aankomende moeder en aan de overkant is de oudste nog niet wakker uit de narcose. Die kan geen kinderen meer krijgen, gelukkig heeft zij al 2 meiden.

Zwaaiend neemt zij afscheid van haar jongste zus als de deur opengaat en zij oog in oog met haar moeder staat. “Mam je moet een paar meter bij mij vandaan hoor, ik ben radioactief. Dan kan je straks niet naar je kleinzoon toe als die jankebek zich aanmeldt!”’

Moeder kijkt haar alleen maar aan, de tranen banen zich een weg over een zacht gelaat dat nu vol droefheid staat dat het te gek voor woorden is. Deze hele situatie is belachelijk, een die geen levens meer op de wereld kan zetten, tegenover haar de jongste van het gezin die voor haar eerste kind hier ligt en op de gang nog een dochter die misschien gaat sterven aan kanker.

Als moeder wil je dan geen moeder zijn maar vriendin voor een woord van troost of wat dan ook, maar zeker geen moeder die niet weet wat te zeggen tegen haar eigen vlees en bloed.
“Mam alles komt goed hoor, ik ben sterk en mijn geest is nog sterker en ik win dit gevecht!’
Mam glimlacht en wil haar kind in de armen sluiten maar een verpleger die als chaperonne ertussen springt zegt vlug “ Doe nou niet anders kunt u niet naar uw andere kinderen terug op zaal.”

Terug in het ziekenhuis zijn de plannen al bekend dat ze over twee dagen weer de operatiekamer in wordt gereden voor een tweede operatie en wanneer de drain eruit gaat dan gelijk door naar Leiden. Het toenmalig Academisch Centrum Leiden voor de eerste bestraling.

Geen moment van angst is haar deel, familie in paniek en verdrietig en haar vriendin valt van nervositeit 20 kilo af, maar de patiënte zelf vind het allemaal wel best. Wat gebeuren moet, moet gebeuren. Zij kan er verder niets aan doen dan gewoon de artsen ter wille zijn. En geestelijk haar gevecht tegen een vijand die altijd onoverwinnelijk lijkt aan te gaan. Dat is haar uitdaging.
De uitdaging duurt wel vijf jaar en dan je leven lang onder controle blijven en altijd afhankelijk zijn van de medicatie, want nu besef je pas wat een schildklier allemaal doet.

Verdorie nog erger dan een hart. Maar ook het hart krijgt een oplawaai, die wordt nog groter terwijl ze al een sporthart heeft.

Onverschilligheid wordt haar deel. Omdat vijf jaar van je jonge leven in ziekenhuizen en die controles die ertussen vallen altijd gepaard gaan met angstaanvallen, stel je voor dat ze toch nog wat uitzaaiingen vinden? Je bent dan in een stemming “Pech gehad, ik heb mijn best gedaan,’omdat je zoveel ander leed in het ziekenhuis ziet dat jij jezelf totaal wegcijfert.

En voor de familie is de spanning eraf. Ze gaat niet dood, soms een paar dagen geïsoleerd de slokkenkamer in, totaal van alles en iedereen afgesloten want je bent radioactief dus een gevaar voor je medemens.

Je denkt “laat nou de bom maar vallen”mij kan niets meer gebeuren. Maar de eenzaamheid is vaak onverdraaglijk omdat veel mensen amper weten wat een schildklier in je lichaam allemaal doet en regelt. Een echte regelneef dat ding hoor.

De tweede operatie is geslaagd en vaag wordt zij wakker en het eerste dat haar ogen opvangen zijn de tranen van haar jongste zus die heeft zitten waken net zolang totdat zij uit de narcose komt samen met haar toenmalige man. Zij knijpen elkaar in de handen als het sein “Het is goed zo”.

“De artsen zijn tevreden, ze hebben alles weggehaald voor de zekerheid want de bijschildklier was ook al aangetast. Je was er gelukkig op tijd bij”, zegt Zuslief tegen een vol met morfine duf figuur die knikt en valt direct weer in slaap. Na twee dagen in bed en zonder morfinespuitjes tegen de pijn krijgt ze haar kleding en gaat in een ambulance naar het Acad. Zks. Leiden. Het feest der vijf jaren gaat beginnen.

Na de zoveelste bestraling en diverse controles krijgt ze te horen dat ze haar laatste jaar pas om het half haar terug mag komen. Alles ziet er goed uit. En aan het scheren is ze inmiddels gewend, al moet haar moeder toch even plagend vragen of haar snikkel ook al groeit. De humor blijft voorop staan in deze hele periode, zelfs als ze hoort dat ze galstenen heeft. Ze gaat direct aan de Indische kruidenthee en wanneer ze weer foto’s moet laten maken voor de operatie is er geen steen meer te bekennen.

Moeders was al bang dat er gezwellen in haar gal zaten, maar zijzelf wist amper waar dat ding zat dus maakte zij korte metten met die drie stenen door aan de kruidenthee haar gal te spuwen. De artsen zijn nog op zoek naar die drie stenen die duidelijk op de foto te zien zijn.

Als ze thuis komt van het onderzoek naar de verdwenen stenen, omdat geen medicus het nut inziet van kruidenthee die zomaar stenen kan laten verdwijnen ziet zij dat haar moeder gehuild heeft. Dan hoort zij waarom. Mamma heeft borstkanker met uitzaaiingen naar haar longen en botten.

Ineens is de opstand in haar die de overhand neemt, het zal toch niet zo zijn dat zij vier jaar strijd met zichzelf en de medicijnen en de bestralingen om te horen dat haar moeder ook kanker heeft!!

Iedereen is in paniek. De kapitein van het schip is ziek. Ineens beseffen de kinderen dat hun moeder ook die ziekte heeft. Het woord Kanker kan ineens wél gewoon uitgesproken worden, niet het kinderlijke “ze heeft K” . Nee gewoon kanker en de lijdensweg van een moeder kan beginnen en haar dochter zit er naast en heeft nog een jaar te gaan voordat men bereid is haar één maal per jaar alleen voor controle te laten komen, haar leven lang. Omdat ze nooit hadden gedacht dat zij het zou halen.

TER HERINNERING AAN MIJN MOEDER EN MIJN ZUSJES ANNA EN WILMA

Hoe is ut nouw met jouw jonge? Gaat ut weer een beetje met je? Sit je weer op je eige afdeling waar je weg most omdat je die bewaker een knal voor se ponem het gegeve? Die knakkers kenne ook niks meer hebbe tegenswoordig hé vin je ook niet, was tog gewoon een gijntje of niet dan!

Stelletje zandpalingen die knotsen. Maar effe hier over tuis. Weer je dat kleine Berrie van Janus nou al naar de grote skool gaat? En ik kryg een gratis taalles van de steun omdatte se me niet goed vonde skrijve. Nouw ut is tog te lese, se motte niet so seike die geitewollesokkefigure, ut benne allegaar deselefde die lope te ouwehoere over myn skryven. Se verstaan my tog ook!!

Op die skool van Berrie sit van alles door elkaar dat heet ingergerigeren of soiets in ieder geval je ken er turks leren en maroks en hindoes en surinaams geloof ik ook nog,. Maar Nederlands dat mot de hoofttaal blijfe van de gemeente. Maar die kinderen worde door hun moeder ( dat mag je dan maar gelofe, want se benne allegaar gesluierd en verpakt als een hemaworst) afgeset en krijge in een of ander gebrabbel allerlei orders mee.Nou ik mag Janus wel waarskuwe dat ie een kogelvrij vest aandoet bij die kleine, ik weet oak niet wat zo een gesluierde ninja zo een kind influistert. Je moet tegenswoordig so uitkijke,. Ik ben best wel soms bang voor die mensen, je ziet nie eens die oage van hullie. Voor hetzelfde geld benne het robots vol geduwd met bomme om een skool op te blaze net als in afganistania.

Tog blyf ik het gek vinde dat die vrouwe so maar over straat motte van die kerels van hullie omdat se niet gezien magge worde, lekker as je een pot bent, weet je ook niet wat je in je nest haalt. Laat staan as je een potje wil vrijen dan heb ik ut niet eens over al dat uitgekleje wat je moet doen. Die kerels hebbe het wel makkelijk so, snikkel eruit en gaan met die banaan,.

Nee ik vind dat ze dat bij die Bakellende poliziek maar motte verbieje. Je mot elkaar in de oage kenne kijke en seker op een skool. Zo een juf wil tog oak wel uns wete met wie se te make hebt, misschien is het wel een kerel die so een drooggeilert is dat ie sig as vrouw verkleet. Weet jij veel. Nee je wor er hier niet beter op hoor met al die Achtertonen.

Trouwens ik hoorde dat je een vriendje had in de bak, dat jullie samen een cel magge delen omdat jullie alles same doen, gessellig tog. Krijg ik em nou eens keer te sien as ik weer kombt? Hoe heet ie oak alweer Mohamed? Ken je hem niet gewoon metje noemen? Hoop dat jullie gelukkig sijn hoor, je weet dat je moeder nooit geen verskil maakt tussen homo en lesbo en heetzo.

Nou jonge tot gauw maar weer en laat nou je handjes niet zo wappere hoor, je krijgt er zo steeds meer straf bij, nog effe en ik moet een vijf jaren abonement nemen om bij je op besoek te komme…

Tot gauw en geef je goser een knuf van zijn schonemoeder, as dat mag.

Sterkte met je ramdadans en niet stiekem roken in het washok hoor..

Liefs van je moeder.

PS Janus doet Berrie tog maar naar een andere skool, zijn nederlands is haast niet meer te verstaan en de bijbel wilt ie oak niet meer lese een ander stripboek geloof ik de KORDAN of zoiets…Janus is er niet bly mee e n wy nog minder, want nou kombt die dominee steeds an de deur hierso….

liefs van je moeder.

Ze struikelen over elkaar heen op Hyves, de een nog goedkoper en beter dan de ander. Hele workshops worden er gehouden. Een vrij beroep is het dus het houd je in ieder geval van de straat. Maar mijn enige ontegenzeggelijk ongenode commentaar is dit: Zijn zij wel degene die zij zijn? Iedereen kan op een beurs gaan staan met wat voor titel dan ook, geldt natuurlijk net zo goed voor mijzelf. Ik ben een studie in het mentale coaching gaan doen, omdat ik in de gaten had dat veel mensen meer restcapaciteit in zich hadden dan ze zelf dachten en als ik zoiets zie wil ik het eruit halen met die desbetreffende persoon, alleen al om het feit dat hij/zij zeker beter in het leven staat en goed kan presteren, imagebuilding mag je het ook noemen hoor, maakt mij niet uit, als je de mens maar niet in de maling neemt en ze laat betalen voor een sprookje dat iedereen je kan vertellen. Suggestieve behandelingen komen heel veel voor en als je daar open voor staat is er maar weinig nodig om de portemonnee leeg te trekken van hen die geloven in de homeopathische kruiden of de druppels. Ikzelf zoek het ook bij de kruiden, maar ga eerst op zoek naar oude boeken en kruidentuinen waar geschoold personeel mij de juiste kruiden aanbieden voordat ik een kop thee zit te drinken waar ik misschien de moord in stik.

Je hebt zoveel therapiemethodes, je wordt er af en toe echt niet goed van. Wat te denken van de kleuren therapie, nee daar wordt je gezond van, helemaal als je kleurenblind bent, maar dat even terzijde. De bloemen therapie. Zo oud als de weg naar Rome, maar zij die geld ruiken en mensen willen helpen(?) die gaan ervoor. En dan is een site als Hyves een gratis markt om mensen binnen te halen die geloven in de magie van het handopleggingen, van het kaartleggen, de geur therapie, de voetmassage therapie ( deden de chinezen al eeuwen geleden) de Reikimasters zijn niet meer aan te slepen, dat daar nog geen werkeloosheid inzit snap ik niet, want iedereen is tegenwoordig Reikitherapeut. Deze studie is zeker niet makkelijk en zeker niet goedkoop als ik dat allemaal zo lees.

Maar als je echt mensen wilt helpen, help ze dan van hun pijntjes af door een reguliere arts aan te bevelen die zonder medicatie hen doorstuurt naar een therapeut die ervoor geleerd heeft hoe een lichaam en zeker hoe het spierstelsel in elkaar zit. Ik kan geen site openslaan of ik krijg wel een aanbieding of ik niet gemasseerd wil worden, of een paranormaal consult, want ook zij laten zich niet ongemoeid. We hebben hier heel wat van die CHARS en DERREKS rondlopen hoor, vergis u niet. En zelfs de krijttekeningen worden van tafel gehaald om je de juiste kaart te laten trekken, maar gelet op de diversiteit van interpretatie kan het altijd raak zijn voor jou natuurlijk. De goede niet laten lijden onder de kwaden die het best wel goed menen en er zelf heilig in geloven dat zij het ook kunnen zou ik zeggen: Ga eens naar een goede helderziende, die werken in Utrecht in het Paranormaal Centrum van Croiset en laten zich continue testen op hun eigen kunnen.

Zij bestaan heus wel die paragnosten daar ben ik heilig van overtuigd, temeer ik daar zelf mee te maken heb gehad, dus laten wij niet blijven zeiken over wat wel en niet kan. Wat bij mij niet kan is het ongeloof dat geloofwaardig over moet komen als je de knip maar opentrekt. Of je moet net als ik doen. Kan je niets missen, laat dan maar zitten, doe iets met de kennis die ik je overdraag, zomaar van mens tot mens. Kun je wel iets missen, daar staat een gesloten bus die voor een of ander goed doel opgehaald wordt wanneer die vol is. Kijk dan ben je in mijn ogen een vooruitziende blikvanger want je vangt altijd iets voor mensen die het werkelijk slecht hebben in deze maatschappij en geen helderziende kan tegen dit soort van doelen op.

Of had je dat al gezien??

Kijk als je nou 20 helikopters koopt waarvan er nog geen een deugd, zelfs zo erg dat een hoge marineofficier zegt dat ze alleen kunnen vliegen langs de kustlijn om guppy’s te tellen als die daar al zwemmen, maar zeker niet om mensen te helpen die in zee hoge nood hebben, of zelfs maar schepen bij rampen te hulp kunnen komen te staan. Dan doe je pas een goede aankoop volgens onze minister van Oorlogszaken die thuis alleen het bordspel Stratego doet, want voor de rest weet deze minister er geen klap van, want volgens diezelfde minister waren de toestellen in uitstekende staat maar nog niet klaar. Al wel betaald hoor, dat dan weer wel. Want stel je voor dat Nederland een cent schuld bij de buren heeft. Ja het mag wat kosten hoor. En WouterBos heeft zijn draaimachine die al die miljarden eruit perst op hoge snelheid gezet want die voelt de bui al aankomen.

Want wat te denken van het bonnetjes schandaal? Ja een groot schandaal vind ik het dat een Minister President gezellig gaat karten ten koste van de belastingbetaler want hij declareert het gewoon. Zijn dat de normen en waarden waar die knakker het altijd over heeft? En dan een Limburgse Vlaai die nou maar eens normaal Nederlands moet leren praten zeker in zijn vak ene Eurlings die voor 1250 euro een antiek setje kocht voor op zijn werkkamer, een minister die spelletjes voor de pc kocht voor thuis, een minister die voor ruim 1000 boeken kocht onder het mom “Kan ik mij beter inlezen in het komende debat!”

Lul je hebt zelf dat debat uitgelokt door je domme zet, ga dan niet voor 1000 euro boeken kopen terwijl de Rijksgebouwendienst een hele grote zaal heeft van A TOT Z met boeken die met allen en nog wat te maken hebben. Daar zijn ze voor. Voor ministers die geen verstand van hun departement hebben, kunnen zij zich rustig inlezen in de fouten die zij maken. Een minister die regelmatig aan het diner gaat op kosten van juist ons gekke Nederlanders die het allemaal maar pikken. Iedereen loopt daar te declareren, je wordt er doodziek van. Logisch dat wij niet uit die crisis komen, zij zorgen wel dat wij erin blijven…Wat mij opviel dat er niemand van de PVV of de partij van R. Verdonk een declaratie had ingeleverd. Geeft de mens toch wel even stof tot nadenken. En alles wordt betaald door ons belastingbetaler, wij die hutje bij mutje bijeen moeten schrapen omdat wij niet inzien dat wij gewoon besodemieterd worden door een stelletje graaihaaien die totaal geen normen en waarden kennen, waarom zou je niet declareren met zo een salaris, ze hebben al geen kosten, ik bedoel de auto wordt betaald, hun woonvoorzieningen worden door de staat betaald. En dan zeuren ze nog over de beveiliging van Wilders? Waar die leipo’s het lef vandaan halen zeg. De Telegraaf beloofde met nog meer te komen, ik vind dit alles al genoeg. Met naam en toenaam komen nu de Oranjes aan de beurt. Wat zal daar in geschrapt worden, die weten niet eens hoe een pleuro eruit ziet, omdat ze alles al krijgen. Want stel je voor dat een Oranje zou moeten betalen!! Nee laten wij Nederlanders gewoon lekker dom doen en dit vooral vergeten bij de volgende verkiezingen. Want kijk, als Wouter Bos zo loopt te klagen over centjes, dan vraag ik mij toch slim af “Hoe komt ie nou aan die 10 dollar om zijn schoenen te poetsen in New York?”Was dit een werkvakantie of een werkoverleg zodat hij tussen de vergadering door even de straat op kon om zijn schoenen te poetsen?

Nederland is mijn Nederland niet meer. Als een Marokkaanse burgemeester in Rotterdam aan de macht is dient hij twee kapiteins, een koning en een koningin, dat kan alleen in Nederland. Daarom halen wij steeds het nieuws in alle landen, als Cohen uit Amsterdam steeds maar lult over “de dialoog aangaan”terwijl er in twee wijken al bijna 18 moskeeën staan, vraag ik mij af hoe die knakkers aan een vergunning komen. Moet ik eens flikken om een vergunning aan te vragen om een serre in mijn eigen tuin aan te bouwen. Voordat ik aan de beurt ben is het huis al in staat van ontbinding, net als ik denk ik..

Ik moet haar gaan vertellen dat ik geen werk meer heb.

Ik moet haar vertellen dat wij het huis moeten verkopen

Ik moet haar vertellen dat de verzekeringen

niet meer betaald kunnen worden

Dat ik een uitkering aan moet vragen

Na 30 jaar trouwe dienst

Zo maar de wacht aangezegd,

Geld is op, mensen op straat

Manager zit in Spanje in zijn 2de huis

Ons geld te tellen.

Wie is er nog te vertrouwen?

Geen bank die ons nog geld geeft,

Geen baas die mij op mijn leeftijd

Nog een kans geeft

Crisis?

Ja voor de heren die

Al geld genoeg achterover

Gedrukt hebben.

En wij? Wij zijn de dupe

Van de hebberigheid

Van de graaicultuur

Die deze maatschappij

Zich eigen gemaakt heeft

Wordt het geen tijd

Om dan maar afscheid te nemen

Van het eerlijk leven

En net zo als zij doen?

Nee dan zou ik net

Zo een hufter zijn

Als zij die hun zakken al

Gevuld hebben

Met de centen van

De harde werker.

©

if there’s a way to catch you

a beatiful butterfly

if there’s a way to find you

and put you in the sky

of love and peace

who am i

to take you away

from this world

of war and dead

only

if i could

only

if i could.

©

Kijk endaarom ben ik het zat om maar steeds als mesjoggene kat te kijk gezet te worden voor iedereen, oké ik had het een beetje koud, maar moet je dan als volwassen mens een dikke wollen trui maat bijenkorf over mij heen gooien alsof ik naar de Noordpool verhuis? Als die dozen zo doorgaan doe ik dat nog eens…Let maar eens op. Het is toch van de gekke dat ze mij als een malloot ( zo ik dat al niet ben, ik hoor het u denken) constant verkleden alsof het elke dag carnaval is. Ja als ik kip krijg wel, dan hos ik de hele kamer rond, zelfs zonder bier…

Die rooie van hiernaast heeft het goed bekeken, die gluipert gaat stiekem de camping hiernaast op, via de bosjes en gaat een heerlijke duik nemen, niemand die hem lastig valt. Soms ben ik wel best jaloers op die vrije vogels..

Istie lelijk dan????Gossie daar schrik je gelijk al je tanden uit je bakkes als je er niet op bedacht bent.

Kijk dit is nog maar een kleine collectie van achterlijke petten die ze mij op mijn poezelige hoofd hebben gezet. Zijn die wijs dan??Onwijs zul je bedoelen…Wat een dozen zeg. Get a life you two!!!!

Wat dacht je hiervan Charley Ali B Rapper???

Wat denken die dozen nou, dat ik Charley Capone ben of zo???

O ja nog even ik zit bij het honkbalteam  the kneussies for effer..

Excuse me dat ik mijn keppeltje niet kon vinden, maar moet ik zo mee naar de sjoel?  De rabbi ziet mij aankomen…

Kijk en zo gaat men met de dieren om die zij zo lief hebben, lekker belachelijk gemaakt. O wat een lol

Maar eerlijk gezegd, vindt je mij geen mooie gozer dan???

Huggies van Charley tha man in tha houzzzeeee